در اینجا، در بیرون، برعکس هزار ارباب خواهی داشت و من اولین اربابت خواهم بود چون نخواسته و حتی ندانسته, چیزهایی را به تو تحمیل خواهم کرد که برای من خوبند نه برای تو. مثلا همین کفش های کوچولو. برای من قشنگ هستند اما برای تو چطور؟ وقتی آنها را به پایت کنم تو گریه و فریاد سرخواهی داد. مطمئنم که عصبانیت خواهند کرد، با این حال آنها را به پایت خواهم کرد و خواهم گفت که سرما میخوری و تو ذره ذره به آنها عادت خواهی کرد. رام خواهی شد به حدی پذیرا خواهی شد که وقتی به پایت نباشند زجر خواهی کشید و این سر رشته ی زنجیره ی درازی از اسارت ها خواهد بود که حلقه ی اولش را همیشه در من خواهی دید. چون به من نیاز تام خواهی داشت. به من که غذا به تو برسانم، به من که تو را شستشو دهم، به من که تو را در آغوشم به گردش ببرم. بعد به تنهایی راه خواهی رفت، به تنهایی غذا خواهی خورد، به تنهایی تصمیم خواهی گرفت که به کجا بروی و چه وقت دست و رویت را بشویی. آنوقت اسارت ها تازه پدید خواهند آمد. راهنمایی های من، تعلیم های من، توصیه های من، ترس خودت از اینکه با رفتاری به غیر از آنچه به تو آموخته ام مرا برنجانی. وقت درازی از نظر تو لازم خواهد بود تا بگذارم به راه خودت بروی مانند گنجشک هایی که وقتی پرواز یاد گرفتند پدر و مادرشان آنها را از لانه بیرون می اندازند. بالاخره روزی میرسد که بگذارم بروی، بگذارم به تنهایی سر چراغ قرمز از خیابان عبور کنی حتی تشویقت خواهم کرد. اما این چیزی به آزادی ات نخواهد افزود، چون اسارت محبت ها و اسارت دلبستگی ها تو را در بند من نگه خواهند داشت.

صفحه ی 38

** کتاب: نامه به کودکی که هرگز زاده نشد ** نویسنده: اوریانا فالاچی ** مترجم: مانی ارژنگی ** نشر: سپهر **