زندگی یعنی سیرک، بچه شیرهایی کوچولو که شلاق بر تن شان می چسبد تا به حلقه ی آتش نگاه کنند، تکه ای گوشت نیم پز آبدار، یک شلاق، حلقه ی آتش، مربی، گوشت، شلاق، نگاه، مربی، شلاق، اشک، و بعد اراده ی پریدن. بچه شیرها زود یاد می گیرند که از حلقه ی آتش بگذرند، روزی می رسد به زودی که شلاق بر تن شان فرود نمی آید، ولی حرکت شلاق در هوا و ترکیدنش بر زمین همه ی درد کودکی را باز می گرداند تا شیر خسته از حلقه بگذرد که شب بتواند تنهایی اش را مرور کند.
شاید زن ها این جوری مادر می شوند، و مردها این جوری پا به میدان مبارزه می گذارند. بعد اشاره ی یک شلاق کافی است که هرکس با پیشداوری خود زندگی را تعریف کند.

صفحه ی 308

** کتاب: تماماً مخصوص ** نویسنده: عباس معروفی ** نشر: گردون **